در تراس با صدای تقه ای بازمی شود و دو ،سه تا از ورق های سفید

 از زیر بغلم سرمی خورد وروی کاشی های خاک گرفته تراس پخش می شود

 لیوان چایی را روی میز چوبی یادگار اقام می گذارم و بقیه کاغذها رو که

هنوز زیر بغلم باقی مانده است را هم. صدای باز شدن در طبقه بالا

حواسم را به خود جلب می کند

دست به سینه می نشینم به اسمان زل می زنم   گاهی پر از لکه های سفید است

 و امروز همان روز بود ژاکت بافتنی کار دست مش زری را می کشم

 تا کوتاه وکوچک شدنش با قسمت های کش امده جبران بشود اما دوباره مثل فنر

 از جا می پرد و من را از گرمای تارهای بهم بافته شده محروم می کنه روی

کاغذ سفید می نویسم هانیه دوباره می نویسم هانیه این چندمین کاغذ سفیدی است

 که از هفته گذشته که مهدوی افلیج دختر بی نوایش را با صدای بلند فراخواند

تا لگن زیر پایش بگذارد به این اسم مطهر شده است  

«دو شنبه بارانی »

بوی نم باران مشامم را نوازش می داد امروز با ناشرم قرار داشتم اما نرفتم

وبعد تلفن انقدر زنگ خورد که از حال رفت از ظهر خانه پر از بوی

نم بود و .........بوی گلخانه کوچک هانیه از لای درز پنجره هل می داد

 تا داخل شود  وپنجره خودش خسته شد  و باز شد تا بوی گل و نم بارون و

 خاک خیس خورده خودش داخل بیاید

توی تشک ابری پاهام و جمع می کنم تا سرمای پایین تشک هر بار

 تنم را نلرزاند لاحاف مخمل جیگری خدابیامرز اقام رو انقدر بالا می کشم

که به جای بوی نم بارون و خاک خیس خورده بوی اقام توی حلقم فرو برود

«سه شنبه گرسنه»

هنوز بارون میاید قوطی کنسرو لوبیا توی یخچال گاهی من را صدا می زند

 با خودم می گویم تا حالا ندیدم کسی انقدر واسه اینکه زودتر خورده شود

 تقلی کنه البته چرا اقام خدابیامرز همیشه برای اینکه خوراک مور و مار بشه تقلی می کرد

گوش تیز می کنم تا صدای راه رفتن هانیه روی سقف تمام خلوتم را پر کند

 صدای معده گرسنه رد پای هانیه را میان حجم وسیعی از کرشدن

گوشهایم وقت گرسنگی گم می کند اقام می گفت وقت گرسنگی عاشقی نکن

و مش زری گفته بود ای بمیری که حرفات همیشه فقط مال گوش مردم و تو

 که عقلت به این اراجیف پر چرا خودت یادت رفت و عاشقی کردی و ما شدیم

 مثل سگ خیابون گردی چشم به دست یک مشت روشنفکر خر فهم که اونم

دست نوشته های تورو قابل نمی دونند اقام غیز نمی کرد اب دوغ تریت می کرد

و هیچگاه ته کاسه را سر نمی کشید  ماهیتابه پر از دونه های قرمز لوبیا رو

 روی میز یادگار اقام می ذارم هنوز رد پای دوات و جوهر سیاه روی میز

 خودنمایی می کنه مش زری روزای اخر تهدید کرد رد اقات و پاک کنی 

 نفرینت می کنم و من رد اقام و پاک که نکردم هیچ پام و جا پاش گذاشتم و

 این شد که اولین رد اقام یعنی اون خونه رو فروختم تا خرج نداریم کنم به

غیر از این قوطی کبریت چهل و چند متری  این قوطی کنسرو اخرین

باقی مونده اولین رد اقام بود که روی اجاق داغ کردم امروز و فردا می خورم

«چهارشنبه کج و کوله »

قاسمی همسایه طبقه پایین صبح زود زن و دو تا پسر کوچیکش و

 به قصد کشت زدو رفت من چند دقیقه توی راه پله ها منتظر موندم سرک کشیدم

اما پایین نرفتم  ووقتی صدای پای هانیه توی راه پله ها اومد از راه پله به داخل

 گریختم و از توی چشمی تصویر کج و معوجی  دیدم که نفس نفس زنان شال

 البالویش را روی سرش درست می کردو به سمت پایین می دوید و بعد

صدای گریه زن قاسمی تمام سکوت صبح رو درهم خورد کردو یک ساعت

بعد هانیه شلپ شلپ مثل یک سرباز که از جنگ جهانی دوم با افتخار و کمی

 افسرده راه خانه در پیش گرفت و اینبار کمی شال البالویی عقب تر رفته بود

 و موهای مجعد ش دور صورتش را مثل جنگلی که دریاچه ای را در بر گرفته

 باشد احاطه کرده بود

« پنج شنبه گریان »

دانه های کنسرو لوبیا مثل گلوله های داغ مسیر خندق بلا را می سوزاند و

 پایین می رود یک نفر پایش را روی شانه های من گذاشته و انگار برای

بغزی که دارد خفه اش می کند وگویی می خواهد خفه بشود ولی نگذارد یک

جیغ زنانه بلند رهایش کند به چشمهایش التماس می کند که اشک نریزند و

 گلویش این سرب گداخته را بدون صدا بیرون دهد اما گلو همراهی نمی کند

و صدا گاهی به زوزه ای دردناک از اعماق یک تن رنج کشیده بیرون میریزد

و من برای بار صدم و شاید هم هزارم دلم می خواهد یک بار که یکی از این

 سگهای گرسنه راه ویرانه بالا را در پیش می گیرد تا زنی را با چند هزار

 تومانی از گرسنگی نجات دهد و بعد دوباره راه پله ها را در پیش بگیرد و

 سوار یابوی مدل بالایش شود و برود و شاید دوباره بیاید شب دیگر و من

 صدای چرخ های صندلی چرخ دار پیرمرد را بشنوم که با زبان لوته غر

 می زند و گاهی جیغ می کشد  و داخل اتاقش می شود تا سگ گرسنه به

 لاف و لوفش برسد وبعد دوباره صدای گریه بی امان زنی می اید

«جمعه سگی »

از ظهر گذشته بود مهدوی افلیج مرد هانیه انقدر جیغ کشید تا از حال رفت

من ایستادم و نگاهش کردم مرده کش ها امدند مهدوی که دیگر افلیج نبود

را بردند وهانیه را زن قاسمی ومن را هم .

شب هنوز صدای ناله می امد یکی از سگهای گرسنه را از دم در رانده بود

 به بهانه مرگ مهدوی افلیج ، من از پله ها بالا رفتم  دو قدم به سمت در

 برداشتم اما به چهل و چند متری خودم برگشتم لاحاف اقام را روی سرم کشیدم

و گذاشتم شکمم هی صدا دهد

«شنبه مثل هر روز مثل دیروز»

رد پای اقام روی میز چوبی زیر بارون کنار خیابون خیس خورد

مش زری من را نفرین کرد و باز هم نفرین کرد و باز هم نفرین کرد انقدر

 که  هر روز من نشستم توی تراس خانه چهل و چند متری ام و

هی سگ های گرسنه امدند و اشک های زن روی شانه های من ریخت

 و ریخت تا دوباره دلم برای مداد سیاهم تنگ شد .